Alfonsito, tamen chamado Junior xa leva un mes entre nos. (Ainda que no son 30 dias exactos). Outra celebración mais que engadir o noso repertorio. Xa creceu unha barbaridade e seguro que o fará moito mais. De momento, xa vai collendo o sono coma deberia de ser, e creo que empeza a velas cousas mais claras.
No puedo mas que desear muchas felicidades a los recien casados y decirles que a pesar de no haberla disfrutado hasta altas horas de la madrugada, me lo he pasado de maravilla, al igual que Carmen. Ojala les vaya todo viento en popa (nunca mejor dicho) y que como dice el refran, que sean felices y que coman perdices¡¡¡.
Decia Ovi que en cuanto naciese el chaval iba a tener muchas cosas que postear, y no se equivocaba, tengo muchas...pero ganas pocas, porque no nos deja dormir lo suficiente y llora como si lo estuviesen matando de hambre (cosa imposible, porque mira que traga el bandido¡¡¡). Su chichido a veces roza la agudez máxima, parece que te va a estallar el oido. Sin embargo, es curioso que estas cosas se olviden cuando de repente te lanza una sonrisa (si es que se le puede llamar asi cuando hace un gesto algo parecido).
Ni apuestas ni gaitas, lo cierto es que el esperado ya lleva una semana entre nosotros. Cada dia come más, y crece mas rápido. Dentro de poco me pedira dinero para ir de copas.